Na Rijk Zakendoen in Paramaribo, tijd voor de Amazone

Proportion
Categories: Blog

Zo, wat is dit gaaf. Bert en ik zitten nu op een klein eilandje in de Suriname rivier in het amazonewoud met ons hutje achter ons. Na intensieve dagen getraind te hebben in Paramaribo zijn we vandaag uit Paramaribo weggegaan en opgehaald door een prachtige dikke chauffeur met een pick-up. We hebben het binnenland ingereden totdat de weg ophield, na zo’n 4 uur rijden. Onze chauffeur had mooie verhalen. Over voodoo – hij kwam zelf ook uit het amazonewoud van oorsprong en zijn familie woonde er nog. Zijn opa had een kruidendrankje net als viagra! Hij voelde zich er heerlijk bij! Kijk op you tube!

Hij vertelde ook over de Nederlandse bemoeienis van de staat, die hij niet waardeert. Hij zegt, ik heb het toch ook niet meer over de slavernij, nooit en niemand die dat doet. Het is gebeurd, we zijn het niet vergeten, maar het ligt achter ons. Maar die Nederlanders, en vooral die Nlse politiek, die houden niet op over de decembermoorden en we moeten er nog steeds voor boeten. En over Bouterse: ‘kijk, die moorden waren natuurlijk niet goed. Maar die 16 mensen hadden eerder ook gepoogd om hem te vermoorden met gifdrankjes etc. Alleen Bouterse was ze te slim af.’ Onze chauffeur zei ik bekommer me er niet om, ik leef gewoon.

Ik leef gewoon, dat pakte me en dat was precies wat ik voelBOTENde toen we in het dorp Atyoni aankwamen waar de weg ophield. Het was er een drukte van belang aan het water, talloze smalle lange felgekleurde bootjes die vol werden geladen met etenswaren maar ook kasten en matrassen zag ik. De mensen waren gewoon aan het leven, niet bekommeren om langdurige processen of ambitieuze doelen, geen ingewikkelde dingen om te willen bereiken. Dat maakte dat ik ook weer in het nu kwam. Bijna 20 jaar geleden was ik op wereldreis en heb ik dit gevoel voor het eerst diep ervaren: gewoon leven, nergens om bekommeren, het pure leven, dit is het leven. Ik word altijd blij als ik dat gevel weer krijg. En hier was het weer. Ik had het nog niet gedacht of achter me ineens een luid vrouwen gejammer. Ik draaide me om en zag dat er een begrafeniskist uit een auto werd getild! Het gejammer was ontzettend luid, grote zakdoeken verschenen en de vrouwen waren allemaal in het wit met zwart gekleed, met grote doeken om het hoofd. Ik dacht, jeetje, zag en voelde ik net het pure leven, en ja, hoe confronterend, de dood hoort er ook bij. Er werden liederen gezongen en daarna ging de kist in een van de bootjes, de boot stroomde vol met mensen. Er werd een paraplu boven de kist gehouden en langzaam voer de boot weg. Niet veel later voer ons bootje ook weg.

para1Eerst even het water eruit lozen. Grote tonnen benzine en etenswaren gingen mee aan boord. We voeren met behoorlijke snelheid over de rivier. Aan weerszijden een dicht oerwoudgordijn. De woudreuzenbomen vielen meteen op. Het zijn heilige bomen, heel hoog, en alleen bovenin een mooie parasol van takken en bladeren, voor de rest een metershoge lege stam. In de rivier zitten kaaimannen en piranha’s. Hmm, de boot lag namelijk best diep in het water.

 

 

 

Aan de waterzijden zag wepara2 af en toe vrouwen die aan het wassenwaren en kinderen in hun nakie spelen. Verscholen tussen het oerwoud zag je wat hutjes. We moesten ook nog ergens in een dorp een baal rijst afgeven. Toen we daar aanmeerden, waren daar vrouwen en meisjes allerlei potten en pannen aan het afwassen. 4 jongetjes, al zeer gespierd trouwens, speelden in het blootje in bootjes . De ene had een vishengeltje van een tak gemaakt en daaraan een draad. Het varen op de rivier werd bemoeilijkt door allerlei stroom versnellingen. We kwamen een keer dwars op het water te liggen, maar onze bootsman was behendig en nadat we het gewicht anders hadden verdeeld in de boot, wist hij het ding weer op het juiste pad te krijgen. Onderweg hadden we ook de praat met onze bootsman. Hij zei dat mannen bij al deze stammen meerdere vrouwen mogen hebben. Niet bij de christelijke dorpjes overigens. Daar trouwen ze met 1 vrouw. Maar, je moet ze wel kunnen verzorgen en je moet je aandacht eerlijk verdelen. Hij was 39 jaar, mistte een paar voortanden, en had zelf 2 vrouwen. Hij verzorgde ze allebei goed, want hij zorgde dat ze kleren konden kopen en potten en pannen! Zijn vrouwen waren wel eens jaloers, maar maakten nooit ruzie. Als hij 2 nachten bij de een had geslapen, sliep hij ook 2 nachtjes bij de ander daarna. Hij had ook een mannenhuis waar hij spullen bewaarde zoals petroleumlampen. Want elektriciteit hoeven ze niet te betalen, dat verzorgt de overheid, maar het is maar genoeg voor 3 maanden tussen 19 en 23 uur ‘s avonds. Daarna zitten ze drie maanden zonder stroom en daarna weer 3 maanden met.

para3Dus petroleumlampjes zijn wel nodig. Ook stond er een koelkast en tv in zijn mannenhuis! Dat gaat in al die bushdorpen zo zei hij. Alleen niet in Paramaribo. Na drie uur varen bereikten we hier ons eilandje in de rivier. Toen de motor van de boot eenmaal uit was luisterden we naar de stilte. Er stonden 12 hutjes op het eilandje. Er zijn geen enkele andere gasten en we kregen het meest afgelegen hutje met hangmat op de veranda. We zitten nu dus heerlijk aan de waterkant. En net toen we ons geïnstalleerd hadden kwamen er vanachter een overhellende tak 2 lange smalle bootjes aangevaren, vlak langs onze waterkant. Er zaten drie vrouwen in met alleen een doek als rok om zich heen geslagen en verder blote borsten. Ze hadden veel palmbladeren aan boord en zakken met etenswaren denk ik. Toch raar als je dan me je appletje op schoot dit verslag zit te typen..

De eerste nacht hebben we redelijk geslapen in ons kleine bedje, maar we zijn allang blij dat we een hut hebben met 1 bed ipv 2 aparte bedden. Daarna nog even samen verder doezelen in de hangmat.

para4De thee stond al klaar op onze veranda. Na het ontbijt hebben we heerlijk op de steiger gelegen en gezwommen. Na het middageten zijn we naar het dorp Dan gevaren. We hebben een oude man gesproken die meehelpt op de basisschool daar. Hij is 40 jaar onderwijzer geweest in Paramaribo en nu helpt hij hier. Hij vond het hier wel lekker, hoewel hij geboren is in Paramaribo. Hij zegt: in Paramaribo heeft de dag 3 uur tekort en hier heb ik tijd over! Hij zegt dat onderwijs hier heel slecht is. Als er 13 kinderen in de klas zitten hadden er 4 misschien het juiste niveau kunnen hebben, maar doordat het onderwijs zo slecht is heeft niemand het niveau van de klas waar ze in zitten. Er is een tekort aan goede leraren. Goede leraren zijn op de pabo geweest in Paramaribo en willen of niet terug, of ze willen terug maar dan niet zo primitief leven. Er stonden nu wel aparte huizen voor de onderwijzers. Daarna het dorp in. De vrouwelijke bosnegers liepen alleen met een doek om hun billen en blote borsten. Ze stampten rijst bijvoorbeeld. Of ze wasten in de rivier of ze haalden water.

para5De mannen zagen we niet. Onze gids liet ons zijn mannenhuis zien: koelkast, tv, radio en voorraadspullen voor de vrouwen. Het huis van de vrouwen had hangmatten om in te slapen. Dan was er nog het offerhuis van een familie. Helaas mochten we daar geen foto’s van maken want dan zouden we gestraft worden door de boze geesten! Dan maar een beschrijving: je zag een rieten hut en daarvoor meerdere hoge totempalen met lange stokken. Hier ging de kapitein van de familie bidden met de mensen die ziek zijn of zieke familie hebben. En je moest geld betalen, dan kreeg je een doek die om de totempaal moest worden gehangen om de boze geesten te verdrijven. Dan nog wat drankjes van allerlei bladeren en als het goed is werd je dan weer beter. Nadat we weer teruggevaren waren hebben we heerlijk in de hangmat gelegen en gedoezeld.

 

 

Die avond hebben we nog een kaaimannenjacht gedaan: in het pikkedonker stapten we in zo’n uitgeholde boomstam-boot de rivier op. De sterrenhemel was fascinerend, oneindig groot en oneindig veel sterren. Helaas was er geen maan te bekennen. Onze ogen wenden langzaam aan het aardedonker met alleen het licht van de sterren. Ik vond het spannend en eigenlijk grensde het wel aan eng. Je voelt je zo enorm nietig onder de uitgestrekte Melkweg. En de rivier is sowieso zeer moeilijk te bevaren, laat staan ‘s nachts met allerlei stroomversnellingen, hoogteverschillen en af en toe laag water.

para6Met een grote koplamp voeren we met hoge snelheid zigzaggend de weg zoekend over de rivier. En ja we zagen kaaimannen. Alleen met hun ogen en neus kwamen ze boven het water uit en dan doken ze ineens weg (waarheen?). We voeren een kreek in, nu met lagere snelheid. En daar zagen we wederom kaaimannen. We hadden hem gespot en wilden weer verder varen. De bootsman ging nog een beetje naar links en toen zag ik het gebeuren: een kaaiman klauterde het water uit de zandbank op. En er bleef maar beest uit het water komen: hij bleek 4 meter lang te zijn! Het gebeurde aan Berts zijde van het bootje, maar Bert keek net naar rechts. Ik keek wel, maar ik kon eerst niks uitbrengen, alleen maar aanstoten en wijzen. Grote forse poten bewogen het dier laag over de grond. Hij had veel verschillende kleuren bruin. Onze bootsman schrok er zelf ook van. Meestal zijn ze 2 meter, zei hij. Na een uur zette hij nog even de motor uit om 5 minuten te relaxen. Nou ja relaxen, ik dacht, de motor zou dadelijk toch wel weer aan te krijgen zijn, anders dobberen we hier…

NaamloosDe volgende ochtend hadden we heerlijk in de hangmat doorgebracht en lekker zwemmend. Nou ja, nu we die kaaimannen hadden gezien, voelde het toch anders.. De dag erna hebben we de jungle tocht gemaakt bij Dan. Met groot slagersmes

werd de weg voor ons vrij gemaakt of beter vrij gehakt. Onze gids tuurde de bomen af en ja, daar waren een stel doodshoofdapen druk aan het werk. Wat een bedrijvigheid daar in die bomen met die apen! Ook hebben we jungle apotheek leren kennen. Het ene blad was voor griep, het ander voor keelpijn, het ene sapje voor botbreuken, het andere sapje voor wonden dicht te maken. Maar op het eind van de tocht, kwamen we weer bij de monding van de rivier en daar was een oude dame haar potten en pannen aan het wassen en ze vroeg ons om: paracetamol!

 

para7Tja.. Die avond traden de dames die kookten voor ons op met hun liederen uit de slaventijd en hun dans. Dat was superleuk. Die soepelheid in de heupen is om jaloers op te zijn! Toen wij terug moesten naar Paramaribo en in onze boomstam stapten, voelde ik weemoed en ontroering. Op sommige plekken op de wereld heb ik dat. Dit was er één van.

Gerelateerd bericht

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *