Rijk leven en Rijk zakendoen gaat hand in hand op Curacao

Proportion
Categories: Blog

Of ik Rijk Zakendoen wilde brengen op Curacao… Natuurlijk zei ik ja. De memories van 11 jaar geleden aan de tijd dat ik daar werkte bij het InnovatieCentrum Curacao, zaten nog sweet en fresh in mijn geheugen. Het zou het tiende land worden buiten Nederland waar ik Rijk Zakendoen zou brengen. Misschien denk je dan dat er enige gewenning optreedt. In bepaald opzicht is dat zo natuurlijk. Als ik nog terug denk aan ‘mijn eerste training abroad’, in India, het was 2008… Van de 4 dagen training had ik 1 dag gigantisch verknald. Alle kritische stemmetjes staken de kop op, in mij. En, naar mijn idee, ook buiten mij staken kritische stemmen de kop op. Maar op één of andere manier blijk ik toch steeds de sympathie te hebben gekregen. Dat zag ik toen niet, helemaal niet, mijn interne criticus was veel te sterk. Maar nu zie ik dat heel duidelijk.

cur2Als ik terugkijk, hoe me keer op keer nieuwe kansen zijn geboden, hoe me keer op keer het vertrouwen is gegeven, en als ik zie hoe de bal rolt en rolt, van land naar land. Uitnodigingen komen overal vandaan. Maar déze uitnodiging zou een ander verhaal worden. Waar ik de gelukkige ben dat ik de reizen altijd samen met Bert kan beleven, hadden de kinderen nu schoolvakantie en zouden ook zij voor het eerst meegaan op trainingsreis. En zo stonden wij op het openingsfeest met onze blonde kinderen Floris (7) en Annabel (9). Ze zogen de sfeer in zich op van jonge ondernemende mensen die van over de hele wereld toegestroomd waren naar Curacao, die er misschien aan de buitenkant zo anders uitzagen dan wij, maar met evenveel plezier en enthousiasme en ondernemerschap bijdragen aan een betere wereld. En dat creeert een enorme verbinding en contact en kracht. En dat viel op. Annabel had mij staan observeren met die mensen en verbaasd vroeg Annabel mij: mama ken jij al deze mensen dan allemaal? Natuurlijk kende ik ze niet allemaal. En ik legde uit, dat als je wat moois deelt met elkaar, dat je de eerste stap van contact leggen al voorbij bent. Maar mij viel ook wat op. Annabel was onafscheidelijk van me. cur3Ze schudde vele handen. Mensen uit Japan (“mama, die mevrouw heeft sokken in haar slippertjes aan!”), uit Panama, uit Bolivia, uit Brazilie, uit Finland, uit Madagaskar, teveel om op te noemen. En – ja nu komt het- iedereen waar Annabel haar hand aangaf kreeg er meteen een enorme gulle lach bij, die werkelijk van oor tot oor ging. Ik keek naar haar gezichtje en ik wist, deze lach tover je niet te voorschijn als je dit niet oprecht heel gaaf vindt. Die lach komt van binnenuit. Ze vond het fantastisch dit wereldse karakter, ze voelde zich werkelijk middenin de wereld staan, de grootsheid en de kleinschaligheid van de wereld tegelijkertijd te voelen, de nieuwsgierigheid, ze gaf zich helemaal. Ik ben heel blij dat wij haar dit hebben kunnen laten ontdekken op haar 9e. Dit wereldse hoort echt bij haar, weten we nu. Bij haar unieke onderstroom.

cur4Het was zo duidelijk. Ik had nog een interview en fotosessie bij het Antilliaans Dagblad. Annabel was er weer bij! Open en ontvankelijk voor de journalist (wat overigens ook een mooie bijzondere vrouw was, meteen hadden we verbinding) en de fotograaf. Natuurlijk heb ik haar en Floris ook meegenomen naar mijn trainingen. Ik gaf twee trainingen met andere trainers. Een met een trainer uit Noord Amerika en een met een trainer uit Brazilie. Daar hebben de kinderen even geholpen met de zaal klaar maken en voor aanvang nam Bert ze weer mee. De derde training gaf ik alleen, Rijk zakendoen en daar leek het me wel leuk om hen de eerste 5 minuutjes even voor te stellen aan mijn deelnemers. Dus toen de zaal volgestroomd was en ik wilde beginnen nam ik ze beiden bij de hand mee naar voren. En opeens werd ik totaal onverwachts overvallen door een brok in mijn keel, tranen welden op, ik probeerde ze nog weg te slikken, maar wist dat dat niet meer ging lukken, en besefte dat het enige wat ik kon doen was benoemen wat er met me gebeurde.

 

cur5En vooral waarom: Wij zijn zo vaak van huis geweest voor mijn trainingen en natuurlijk hebben de kinderen het altijd supergoed bij mijn ouders, maar toch he.. Mama en papa wéér weg. En ze hadden ondanks foto’s en filmpjes weinig idee van wat ik daar nu precies allemaal doe en hoe zo’n training gaat en wat voor mensen er dan in de zaal zitten enzo. Dat zagen ze nu allemaal wel. Met name Annabel zoog het in zich op. Het was me zó ontzettend dierbaar om dit te kunnen delen met ze. Ik brak. Van pure rijkdom. En dan is het extra mooi tussen veel Midden en Zuid Amerikanen te zitten die alles wat er gebeurde, verwelkomden. Het was niet alleen rijk zakendoen daar op Curacao dus, maar vooral rijk leven.

En nu? Koffers klaar voor Rijk Zakendoen in Spanje! Zonder kinderen, dat wel weer. Maar het besef van rijk leven stroomt volop

PS voor de Antillianen onder ons: het boek Rijk Zakendoen ligt op voorraad bij boekhandel Mensing’s, nog geen 40 Antilliaanse guldens.

Gerelateerd bericht

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *